பெண் புலிகளும் ஆண் பூனையும்

அது ஒரு காடு. அதில் ஏகப்பட்ட மிருகங்கள் இருந்தன.

நிறைய ஆண் பூனைகள் மற்றும் பெண் பூனைகள். மற்றும் பரவலான அளவில் பெண் புலிகள் மற்றும் ஆண் புலிகள்.

நமது கதை ஒரு ஆண் பூனையை பற்றியது.

அந்தக் காட்டில் ஒரு பெண் புலி. அந்த பெண் புலி தேடி பிடித்து இந்த ஆண் பூனையை திருமணம் செய்தது.

ஆரம்பத்தில் எல்லாம் நன்றாக இருப்பதாக தெரிந்தது.

ஆனால் காலப்போக்கில் பெண் புலிக்கு ஆண் பூனையை பிடிக்காமல் போயிற்று.
ஆண் பூனையின் வாழ்க்கை முறை எளிமையாக இருந்தது. பாலுடன் இந்த பூனை திருப்தியடைந்தது. பெண் புலியையும் தன்னைப்போல் பால் மட்டும் குடிக்க சொல்லி ஆண் பூனை சொன்னது.

திருமணமான புது ஜோரில் மாமிசமாக வாங்கி கொடுத்த ஆண் பூனை இனி வாங்கி கொடுக்காது என்று அந்த பெண் புலிக்கு தெரிந்துவிட்டது. இது வெறும் பூனை மட்டுமே. இது தன்னைப் போல் எந்த காலத்திலும் புலியாக முடியாது என்பதையும் புரிந்து கொண்டது. பூனைக்கு கட்டுப்பட்டு காலமெல்லாம் புலியாகிய தன்னால் பால் குடித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது என்று அது முடிவெடுத்தது.

புலி மெல்ல மெல்ல பூனையின் இயலாமையை குத்திக்காட்ட துவங்கியது.
பூனை ஆரம்பத்தில் கவலைப்பட்டாலும் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தது.
ஒரு கட்டத்தில் புலியின் தொடர்ந்த தொல்லை தாங்காமல் சத்தமிட்டது.
புலி பதிலுக்கு உறுமியது. புலியின் உறுமலுக்கு முன் தனது சத்தம் எடுபடாததை பார்த்த பூனை ஆத்திரம் அதிகமாகி புலியை தன் முன்னங்கால்களால் ஒரு முறை பிராண்டியது.

அவ்வளவுதான் இதற்கெனவே காத்திருந்தது போல் பெண் பூனை தன் பெட்டிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு தன் தாயார் வீட்டுக்கு கிளம்பியது.

தாயாராகிய பெண் புலி "பெண் பூனைகளின் உரிமைகளுக்காக" குரல் கொடுக்கும் "பெண்பூனைவாதி".

தன் மகளுக்கே இப்படி ஆனதும் அந்த புலியும் உறும ஆரம்பித்தது.

"எனக்கு அப்பவே தெரியும். ஆண் பூனை என்ற ஒன்று கிடையவே கிடையாது. கொடுமைக்கார ஆண் புலிகள் மட்டும்தான் இந்தக் காட்டில் இருக்கிறது. இந்த ஆண் புலி என் மகளை என்ன பாடு படுத்தியிருக்கிறது.".

காட்டின் பத்திரிகைகள் கொடுமைக்கார ஆண் புலியைப் பற்றி பக்கம் பக்கமாக எழுதின.

"பெண்பூனைவாதிகள்" ஆன பெண் புலிகள் ஒன்றாக சேர்ந்து "ஆண் புலிக்கு" எதிராக குரல் கொடுத்தன.

"ஆண்புலி" செய்த கொடுமை காடு முழுதும் பரவ துவங்கியது.

காட்டில் இருந்த சில ஆண்புலிகள் நமது ஆண்பூனையை இழுத்து வந்து மன்றத்தில் நிறுத்தின.

"பெண்பூனைவாதிகள்" நிறைந்த சபையில் "ஆண் புலி" செய்த கொடுமைகளை பெண்புலி எடுத்து சொல்லியது.

"இந்த ஆண்புலி எவ்வளவு கொடுமையானது தெரியுமா. எனக்கு வேண்டியதை வேண்டியவாறு செய்யும் துப்பில்லாத புலி இது. தினமும் வீட்டுக்கு வந்து இந்த ஆண்புலி என்னை போட்டு அடிக்கும். இதன் நகங்கள் மிக கூரானவை. அதன் நகங்களை பாருங்கள்."

"ஆமாம். ஆமாம். கூரானவைதான்"

"அதன் கூரிய நகங்களால் என்னை தினமும் கிழித்து குதறும் இந்த ஆண் புலி."

"த்சொ. த்சொ.."
"ஐயோ பாவம் இந்த பெண் பூனை."
"அந்த ஆண்புலி நாசமாக போக.." பெண்பூனைவாதிகளான பெண்புலிகள் மற்றும் ஆண்புலிகளின் குரல்கள் ஒலித்தன.

நமது ஆண்பூனை குரலெழுப்பியது.

"பார்த்தீர்களா உங்கள் எதிரிலேயே எப்படி உறுமுகிறது இந்த ஆண்புலி".

"ஆமாம். ஆமாம். பார்த்தோம். இப்போதே இப்படி உறுமுகிறதே. தினமும் இதேபோல்தானே உறுமியிருக்கும்."

"நீங்களே பார்த்தீர்களல்லவா. இந்த ஆண்புலியிடம் இருந்து என்னை காப்பாற்றுங்கள். இந்த ஆண்புலிக்கு தக்க தண்டனை கொடுங்கள்."

ஆண்புலிகள் தீர்ப்பை வாசித்தன "பெண் பூனைக்கு ஆண்புலியிடம் இருந்து விடுதலை. பெண் பூனைக்கு வேண்டிய மாமிசத்தை ஆண்புலி ஆயுசுக்கும் தரவேண்டியது."

பெண்புலி உறுமியது. "அது பத்தாது. இந்த புலி எனக்கு செய்த கொடுமைக்கு இதை கூண்டில் அடைக்க வேண்டும்".

பெண்பூனைவாதிகள் "ஆமாம். அடைக்க வேண்டும்"

பெண்புலி "அது மட்டுமல்ல. இந்த புலியின் தோலை உரிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் வேறு எந்த ஆண்புலியும் என்னைப் போன்ற பெண்பூனைகளிடம் வாலாட்டாது."

பெண்பூனைவாதிகள் "ஆமாம். ஆமாம். ஆண்புலியின் தோலை உரிக்க வேண்டும்."

கூண்டில் அடைபட்ட "ஆண்புலி" கடைசியாக ஒருமுறை உறுமியது.

"மியாவ்."


--------------------------------------------------------------------------------

ஈ-மெயிலில் வந்த உருக்கமான கதை

ஈ-மெயிலில் வந்த உருக்கமான கதை

மொழி பெயர்ப்பு மட்டுமே நமது... இனி மின்னஞ்சல்...

பெண்கள் மிக அருமையானவர்கள். அதே நேரத்தில் ஆண்களும் அவர்களுக்கு நிகராக அருமையானவர்களே. இந்த கதை சற்று பெரியதாக இருந்தாலும் படிக்க வேண்டுகிறேன். மேலும் இதை தாங்கள் அறிந்த அருமையான ஆண்களுக்கு அனுப்ப வேண்டுகிறேன். இனி கதை...
--------------------------------------------------

எங்களுடையது நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணம். பாரம்பரிய முறைப்படி நடந்தது. எங்கள் பெற்றோரே அனைத்தையும் முடிவு செய்தார்கள். எனது ஒரே விருப்பம் பெண் அவளும் வேலைக்கு செல்ல தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதே. எங்கள் புகைப்படங்கள் பரிமாறப்பட்டு ஜாதகங்கள் பரிமாறப்பட்டு பொருந்தி திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டது. நாங்கள் தொலைபேசியில் அறிமுகமில்லாத இருவர் என்ன பேசுவார்களோ அது போல குறைந்த அளவே பேசினோம்.

அவள் பெங்களூரில் ஒரு கல்லூரியில் வேதியியல் விரிவுரையாளர். திரைப்படங்களை விட கெமிஸ்ட்ரி பாடங்களை பெரிதும் விரும்பக்கூடியவள். எங்களுக்கு நிச்சயதார்த்தம் நடக்கவில்லை. எனக்கு விடுமுறை கிடைக்காது என்பதால் விரைவிலேயே திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டது. பத்தே நாள் விடுமுறை. அனைத்தும் வீட்டினரால் செய்யப்பட்டது. எனக்கு குறுகிய காலமே இருந்தது. கல்யாணம் ஆன இரண்டே நாட்களில் நாங்கள் இந்தியாவை விட்டு பறக்க வேண்டியிருந்தது. நாளை என்ற ஒன்றே இல்லாதது போல் அவள் அழுது கொண்டிருந்தாள். விமானத்தில் அவள் என்னிடம் எதுவும் பேசவில்லை.

ஒரு பாரம்பரியமான இந்தியப்பெண் இப்படித்தான் இருப்பாள் என்று அமைதியாக இருந்தேன்.
சீக்கிரம் இது சரியாகி விடும் என்று நம்பினேன். வீட்டிற்கு வந்த பிறகும் அவள் அதிகம் பேசவில்லை. மூலையில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சியை வெரித்தபடி இருந்தாள். முதல் இரண்டு நாட்கள் எனக்கு குவிந்து இருந்த வேலைப்பளுவினால் அவளை சற்று கவனிக்க முடியவில்லை.

ஒரு வாரம் இப்படியே கடந்தது. ஒரு நாள் அமைதியாக அவளருகே அமர்ந்து என்ன பிரச்சனை என்று கேட்டேன்.

"என்னை ஏன் இங்க கொண்டு வந்தீங்க?"

"வாட் டூ யூ மீன். என்ன ஆச்சு".

"நான் வீட்டுக்கு போகணும்."

"இதுதான் நம்ப வீடு."

"இல்லை. நான் வீட்டுக்கு போகணும். என்னை திருப்பி அனுப்பிடுங்க."

"இங்க பாரு. எல்லோருக்கும் முதல் தடவை வீட்டை விட்டு வர்றப்ப அப்படித்தான் இருக்கும். எனக்கும் முதல்ல கஷ்டமாதான் இருந்தது. இது சகஜம்தான். தானா சரியாயிடும். நான் என் வேலையில கொஞ்சம் பிஸியா இருந்துட்டேன். சாரி. நாம இந்த வார கடைசியில வெளிய போகலாம். இங்க இருக்கற என்னோட நண்பர்களையெல்லாம் பார்ப்போம். எல்லாம் சரியாயிடும். என்ன."

"எனக்கு இந்த இடம் பிடிக்கல. என்னோட ஃபேமிலி, ஃபிரண்ட்ஸ், காலேஜ் எல்லாத்தையும் நான் மிஸ் பண்றேன். நான் வீட்டுக்கு போகணும்."

"ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சி பாரு. நீ என்ன நினைச்சிருக்க. அப்ப நீ போயிட்டு திரும்ப வரவே போறதில்லையா?"

"ஆமா"

"இது பைத்தியக்காரத்தனமா இருக்கு".

"நீங்க அப்படி நினைச்சீங்கன்னா அப்படித்தான்".

"நான் கேட்கிறேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காத. உன் வாழ்க்கையில வேற யாராச்சும் இருக்காங்களா?. பதில் சொல்ல விருப்பம் இருந்தா மட்டும் சொல்லலாம்"

"இல்லை. நான் வீட்டுக்கு போகணும். இப்ப நீங்க என்ன அனுப்பல 911 போட்டு போலீஸை கூப்பிடுவேன்."

"கொஞ்சம் அமைதி. யோசிச்சி பாரு. நம்ம அப்பா அம்மாவை நினைச்சு பாரு. நமக்கு கல்யாணம் ஆகி கொஞ்ச நாள் கூட ஆகலை. அதுக்குள்ள வீட்டுக்கு போகணும்னு சொல்ற.
கல்யாணம் ஆனா இங்கதான் வரணும்னு உனக்கு முன்னாடியே தெரியாதா. என்ன நினைச்சிருக்க. இப்ப நீ திரும்ப போனா நம்ம கல்யாணம் என்ன ஆகறது?"

"நான் உங்கள குறை சொல்லலை. பழி என் மேலயே இருக்கட்டும். இது என்னோட தப்பு. இவ்வளவு நாள் நான் எங்க வீட்டை விட்டு இருந்ததில்லை. நீங்க வேணும்னா இந்தியா வந்துடுங்க".

"எனக்கும் தான் அப்பா அம்மா இருக்காங்க. நீ கேக்கறது ரிடிகுலஸ்."

அவள் மனம் மாறுவதாய் தெரியவில்லை. நான் வீட்டினரை தொலைபேசினேன்.
எனது முடிவு என்று அவர்கள் சொல்லி விட்டார்கள். நான் அவளுக்கு விமானச்சீட்டு வாங்கி அடுத்த நாளே அவள் கைகளில் கொடுத்தேன். இரண்டு நாட்களில் அவள் கிளம்ப வேண்டியிருந்தது. எதுவும் அவளை சமாதானப்படுத்தவில்லை. குழந்தையைப் போல் அழுது கொண்டிருந்தாள். பிறகு என்னை விட்டு பறந்து சென்றாள். என் மனதை தொடுமளவு அவளுடைய அருகாமை இது வரை இருந்ததில்லை என்பதால் எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை என்றாலும் நான் தவறு செய்து விட்டதாக என் மனசாட்சி சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. எனக்குள்ளே நான் இல்லையென்று மறுத்துக் கொண்டிருந்த போதும் குற்ற உணர்வில் குறுகிக் கிடந்தேன்.

அவளை தொலைபேசியில் அழைத்தேன். அதிகம் பேசவில்லை. தனது பெற்றோரை விட்டு தன்னால் வர இயலாது என்பதை அவள் மீண்டும் தெளிவாக்கினாள்.

அவளது பெற்றோர் என்னிடம் மிக வருந்தினார்கள். ஆனால் அவர்களும் எதுவும் செய்ய முடியாதவர்களாக இருந்தார்கள்.

எனக்கும் என் வாழ்வில் சில விருப்புகள் இருந்திருக்கின்றன. ஆனால் எவையும் ஆழமானவை அல்ல. நான் பள்ளியில் படிக்கும் போது என்னை மிகவும் கவர்ந்த ஒரு பெண்ணின் வீட்டு தொலைபேசி எண்ணை கஷ்டப்பட்டு கண்டுபிடித்திருக்கிறேன். பிறகு கல்லூரியில் எல்லோரையும் கவர்ந்த ஒரு பெண் என்னிடம் பேசியபோது மிகவே மகிழ்ந்திருக்கிறேன். பிறகு அமெரிக்க கல்லூரி காலத்தின் போது எனது நகரத்தை சேர்ந்த ஒரு பெண். அவளிடம் பேசும்போது வீட்டிலிருப்பதாய் உணர்வேன். அவர்கள் அனைவரையும் ஒரு கட்டத்தில் மறந்திருக்கிறேன். விலகியிருக்கிறேன். ஆனால் அவர்கள் வேறு. இவள் வேறு. இவள் என் மனைவி. இவளை விட்டு நான் எவ்வாறு விலக முடியும்.

நான் எனது வேலையை விடுவதென முடிவு செய்தேன். வீட்டிற்கு திரும்பினேன். நான் திரும்புகிறேன் என்பதை யாரும் அறிய மாட்டார்கள். நான் எனது வீட்டில் மூட்டை முடிச்சுகளை வீசியெறிந்து விட்டு முதல் வேளையாக அவளது கல்லூரிக்கு சென்றேன்.
வாயில் காவலன் விடாத காரணத்தால் வெளியே காத்திருந்தேன். அவளது வகுப்புகள் முடியட்டும் என்று.

தனியே வெளியே வந்தாள். தூக்க முடியாமல் ஒரு பையை தூக்கியபடி பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி சென்றபடி.

நான் அவளை பின்தொடர்ந்து மெல்லிய குரலில் கேட்டேன் "உதவலாமா ?"

திரும்பியவள் என்னை பார்த்தாள். அவள் கண்கள் மலர்ந்தன. கட்டியணைக்கும் உரிமையில்லாமல் விலகியே நான் புன்னகைத்தபடி.

அவள் பார்வையில் பல நூறு கேள்விகள்.

"உனக்காகத்தான் உன்னுடைய நகரத்திற்கு வந்திருக்கிறேன். நீ எதையெல்லாம் இழக்க விரும்பவில்லை என்பதை எனக்கு காட்டுவாயா?"

ஒரு வாரம் பறந்தோடியது.

அனைத்து வசதிகளுடன் வீட்டில் ஒரு குழந்தையைப் போல் வளர்க்கப்பட்டிருந்தாள்.
அவள் ஏன் அப்படி நடந்து கொண்டாள் என்பது எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தது.

காலை அவள் எழுந்திருப்பதற்காக அவளது காப்பி காத்திருந்தது.
அவள் அணிவதற்கான உடைகள் அழகாக தயாராய் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

காலை உணவருந்தி கிளம்புவாள். பேருந்தில் ஒரு மணி நேர பயணம். சன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்து புத்தகம் படித்தபடி. பிறகு கல்லூரி. வகுப்புகள். பாடங்கள். மாலையில் அயர்ச்சியாக வீடு திரும்பல். மாலை பேருந்து பயணம் சில சமயம் நின்றபடி கூட தனது பையை தூக்க முடியாமல் தூக்கியபடி. மாலை வீடு திரும்பி ஏதாவது சாப்பிட்டு விட்டு தனது தோழியை பார்க்க கிளம்புவாள். சில நாள் வீட்டில் தொலைக்காட்சியில் பாடல்கள் கேட்டபடி இருப்பாள். தனது தந்தை வந்ததும் அவரோடு சேர்ந்து இரவு உணவு. பிறகு தாயால் தட்டிப் போடப்பட்ட படுக்கை.

வாரக் கடைசி நாட்களும் வித்தியாசமாக இல்லை. வெகு நேரம் கண்விழித்து பின் தூங்கி காலை தாமதமாக எழுந்து சாப்பிட்டு பிறகு தொலைபேசத்தொடங்குவாள். பிறகு மாலை கோவில் மற்றும் அவளது பாட்டு டியூசன். பிறகு இரவு நேர உணவு வெளியில். பின்னர் தாமதித்து வீடு திரும்பல். இதுதான் அவள் வாழ்க்கை முறை. அனைவரும் விரும்பக்கூடியது. மகிழ்வானது. தேவைகள் அதிகம் இல்லாதது.

எனவே நான் அவளது வாழ்க்கையில் ஒரு வில்லனாகத்தான் நுழைந்து இருக்கிறேன்.

நான் அவளை புரிந்து கொண்டதாக சொன்னேன். இதே நகரில் அவளது பெற்றோர்களை விட்டு வேறு ஒரு வீட்டில் இருக்கலாம் என்று தெரிவித்தேன். எனது பெற்றோரோடு இருக்கக் கூடாது என்று அவள் சொன்னதை ஒத்துக் கொண்டேன்.

நாங்கள் ஒரு சிறிய வீட்டிற்கு குடி பெயர்ந்தோம். அவள் எதையும் அறிந்தவளாயில்லை. அனைத்தும் அவளுக்கு சொல்லித் தர வேண்டியிருந்தது. கற்றுக் கொள்ள துவங்கினாள்.
அவளது பொறுப்புகளையும் எனது நிலையையும் அவளுக்கு புரியவைக்க வேண்டி இருந்தது. காலை எழுந்ததும் அவளுக்கு காப்பி தர வேண்டியிருந்தது. சில விதிகளை அவளே ஏற்படுத்தினாள். பிறகு அவற்றை அவளே முறித்தாள்.

என்னைப் பற்றி அவள் அதிகம் அக்கறை கொள்ளவில்லை. சில நேரம் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் பெற்றோரிடம் சென்று விடுவாள். பிறகு நான் சென்று அழைத்து வர வேண்டியிருக்கும். மெல்ல மெல்ல அவள் திருமண வாழ்வை புரிந்து கொள்ள துவங்கினாள். எனக்கு முன்னெழுந்தாள். சமையலுக்கு முயற்சித்தாள். மெல்ல திரைப்படங்களுக்கு வர, எனது நண்பர்களை சந்திக்க, அவளது கல்லூரிக்கு என்னை அழைக்க, அவளுக்கு நான் சேலையுடுத்தி விட, என்னுடன் நடனமிட, எனக்கு கெமிஸ்ட்ரி சொல்லி தர, அவளது விருப்புகளை பகிர, என்னுடன் கிரிக்கட் விளையாட, என்னை சமயங்களில் அழ விட. வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியானது. அவளும் மாறலானாள். ஒரு நாள் அவள் மன்னிப்பு கேட்க.. அது தேவையற்றது என்று நான் சொல்ல.. மெல்லவே அவள் நான் விரும்பும் மனைவியாய் மாறி அமைந்தாள்.

இன்று எங்கள் வாழ்வில் மகிழ்ச்சியும் நிறைவும். இப்போதும் சிலநேரம் குழந்தையாய் அடம் பிடிப்பாள் ஆனால் உரிமையோடு. சில சமயம் அவள் போலீசை கூப்பிட இருந்த தருணங்களை நினைவு கூர்ந்து சிரிப்போம்.

நான் மட்டும் எனது வேலையை விட்டு திரும்பாது இருந்தால் எத்துணை மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை இழந்திருப்பேன்.

வாழ்க்கை எப்போதும் இது போன்ற கஷ்டங்களை கொண்டதே.

ஒன்று நாம் அதை மாற்ற முயல வேண்டும். அல்லது நாமே மாறி விட வேண்டும்.

மே ஐ ஹெல்ப் யூ கேட்ட விதி

விதி வலியதுன்னு பெரியவங்க சும்மாவா சொன்னாங்க. அது அன்னிக்கு என்னை பாத்து சிரிச்சுக்னு இருந்தது.

இடம் மும்பை டொமஸ்டிக் ஏர்போர்ட். லோக்கல் ஃபிளைட்டு கிங் பிஷர்ல ஏறி இறங்கியாச்சு. அடுத்து விர்ஜின் அட்லாண்டிக்கை இன்டர்நேஷனல் ஏர்போர்ட்டு போயி புடிக்கணும்.

மும்பையில இந்த இரண்டு ஏர்போர்ட்டு கொஞ்சம் தூரம். ஏர்போர்ட்லயே அதுக்கான வண்டிங்க இருக்கும் அப்படின்னு சொன்னாங்க.

நானும் சரின்னு ஏர்போர்ட்டை விட்டு வெளிய வர்றேன். வெள்ளையும் சள்ளையுமா சட்டை ஃபேண்ட போட்டுக்குட்டு ஒருத்தன். நானும் ஏர்போர்ட் அத்தாரிட்டின்ன நினைச்சிட்டேன்.

"வேர் யூ ஹாவ் டு கோ சார். "

"இன்டர்நேஷனல் ஏர்போர்ட்" அன்னிக்கு சனி என் நாக்குல உட்காரல. டான்ஸே ஆடிக்கிட்டு இருந்தான்.

"மே ஐ ஹெல்ப் யூ. சார்.. "

நோன்னு சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதான.. "யூ ஆர்.." இழுத்தேன்...

"ஏர்போர்ட் டிரான்ஸ்போர்ட் சர்வீஸ்.. "

என்னோட பேக்கேஜை வாங்கினான் அவன். ஒரு தள்ளு வண்டியில் வைத்து தள்ளி வெளியே வேகமாக வந்து.. கையில் எடுத்துக்கொண்டு வேகமாக நடந்தான்.. துரத்திக்கொண்டே நான்..

"வேர் யூ ஆர் டேகிங் மை பேக்கேஜ்.. "

ஏர்போர்ட்டுக்கு வெளியே.. "வெயிட் சார்.. அவர் வெஹிக்கிள் வில் கம் ஹியர்.. "

முப்பது செகண்டில் ஒரு ஓட்டை கருப்பு டாக்சி வந்து சற்று தூரம் தள்ளி நின்றது..

"வெயிட்.. வெயிட்.." எனது கத்தலை பொருட் படுத்தாது பேக்கேஜிகளை எடுத்துக் கொண்டு ஓடினான் அவன்.

காரின் டிக்கியில் வைத்து சாத்தினான்.

தொடர்ந்து சென்று பிடித்தேன்..

காரில் இருந்தவனும் இறங்கினான். "டிரான்ஸ்போர்ட சர்வீஸ் சார்." அவன் ஒரு பிரிண்டட் அட்டையை எடுத்தான்.

"சீ திஸ் சார். ஆர்டினரி சர்வீஸ் டு இன்டர்நேஷனல் ஏர்போர்ட் 500 ருபீஸ். ஏசி கார் 1000 ருபீஸ்"

அடப்பாவிகளா.

"ஐ டோன்ட் நீட் திஸ். கெட் மீ அவுட் ஆஃப் திஸ். "

"க்யா கஹ் ரஹா ஹை சாப். யூ கேம் டு அவர் சர்வீஸ். சீ திஸ் இஸ் மாடரேட் சர்வீஸ். ஆத்தரைஸ்டு. வீ வில் கிவ் யூ ரிசிப்டு ஆல்ஸோ. "

எனக்கு ஃபிளைட் பிடிக்க இன்னும் இரண்டரை மணி நேரம் இருந்தது.

"ஹெள மச்" மீண்டும் நாக்குல சனி.

"500 சார்"

நான் ஒரு 1000 ரூபாய் நோட்டை நீட்ட, வாங்கி பார்த்தவன் மூலையில் கிழிந்திருக்கிறது என்றான். மொதல்ல ஒழுங்கா தானடா இருந்தது.. நீயே கிழிச்சிட்டியா..

"திஸ் வில் கோ.. ட்ரைவ் திஸ் கார் டு போலீஸ் ஸ்டேஷன்.. "

என்ன நினைத்தான் தெரியவில்லை. 500 ரூபாய் பாக்கி கொடுத்தான். கூடவே ஒரு ரிசிப்டும்.

மற்றவன் அதற்குள் மற்றொரு டாக்சியை நிறுத்தி ஏதோ பேசினான். சற்று நேரத்தில் என்னைக் கேட்காமலே என் பெட்டிகள் டாக்சி மாறின. இருவருமாக சேர்ந்து என்னை அந்த காரில் ஏற்றினார்கள். காணாமல் போனார்கள்.

அந்த கார் கிளம்பியது. எனது பெட்டிகள் என்னுடனேயே இருக்கின்றன என்பதே எனக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.

அந்த டிரைவரிடம் பேச்சு கொடுத்தேன். என்னை இன்டர் நேஷனல் ஏர்போர்ட்டில் இறக்க சொல்லி விட்டு அவனுக்கு 150 ரூபாய் கொடுத்ததாக அவன் சொன்னான்.

எனக்கு எனது ஃபிளைட்டுக்கு நேரமாகி கொண்டிருந்தது. ஒரு நான்கு கிலோ மீட்டர் தொலைவிற்கு 500 ரூபாய் வாங்கி ஏமாற்றி இருக்கிறார்கள் என்பது புரிந்தது.

பெட்டிகளோடு பத்திரமாக வந்து இன்டர்நேஷனல் ஏர்போர்ட் இறங்கியதும் மூச்சு வந்தது.

அடப்பாவிகளா ஒருத்தன் முகத்துல அப்பாவின்னு எழுதி ஒட்டி இருந்தா எப்படியெல்லாம்டா ஏமாத்துவீங்க...

மொழி தெரியாத, இடம் தெரியாத ஊர்ல ஒருத்தன் மாட்டிக்கிட்டா இப்படியா. ஏதோ சாமி நாம செஞ்ச புண்ணியம் இத்தோட போச்சே..

ஃபிளைட்டுல ஏறி உட்காந்து நான் பாத்த படம் ப்ளஃப் மாஸ்டர். அபிஷேக் பச்சன் மாட்டியவர்களிடம் எல்லாம் கண்ட மேனிக்கு பொய் சொல்லி ஏமாற்றி கொண்டிருந்தார். சினிமாவில் சிரிப்பாக இருந்தது... நிஜத்தில்...

இப்படிக்கு ஏமாந்த அப்பாவி
அரைபிளேடு

புள்ளய அடிக்க போறீங்களா..

நமக்கு தெரிஞ்ச ஃபிரண்டோட ஃபிரண்டோட ஃபிரண்டுவோட கத இது..

இருங்க.. இருங்க.. கதிய சொல்லிடுறேன்..

அவருபா.. அமெரிக்கால நல்ல வேல..

அங்கியே கிட்டதட்ட கல்யாணம் புள்ள குட்டின்னு செட்டிலாயிட்டாரு...

இதுல பாரு.. 6 வயசு புள்ள..

அங்கியே பள்ளி கூடம் போவுது...

இவரு இன்னா பண்ணாரு.. ஒருநா கேவாவத்துல புள்ளய போட்டு அடிச்சு பூட்டாரு...

அந்த புள்ள இன்னா பண்ணுச்சாம் தெரியமா..

அமெரிக்கால புள்ளங்களுக்கு மதிப்பு ஜாஸ்தின்னு தான் தெரியமே...

கால் பண்ணுச்சாம்பா ஒரு நம்பர..

எங்கப்பா என்னிய போட்டு அடிக்கிறாருன்னு சொல்லுச்சாம்..

வந்ததாம் பாரு போலீஸ்.. நம்ப ஆள அள்ளி போட்டு உள்ளாற தள்ளி.. விசாரிச்சு.. நம்ப ஆளு கடசில தலையால தண்ணி குடிச்சு வெளியில வந்துட்டாராம்..


வீட்டுக்கு வந்தவரு புள்ளய ஒண்ணும் சொல்லல...

வந்தவரு பேக்கப் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு...

ஒரு வாரம் தான்... புள்ளய அள்ளிப்போட்டுக்னு மெட்றாஸ் வந்து இறங்குனாரு...

இந்தியா மண்ண மிதிச்சதும்..

ஏர்போர்ட்லயே வச்சு பையனுக்கு வுயுந்தது பாரு அடி...

இப்போ கூப்ட்றா போலீசை, இப்போ கூப்ட்றா போலீசைன்னு சொல்லி சொல்லி வுயுந்ததாம் பாரு அடி.. அடியா அது.. இடி..

ஒரு வாரமா அடக்கி வெச்ச கோபம் இல்ல...

அதுக்கப்புறம்தான் அவரு அமைதியானாரு..

அடுத்த வாரம் அமெரிக்கா திரும்பினாரு.. பையன அவங்க தாத்தா பாட்டி கிட்ட வுட்டுட்டு..

அதனால மக்களே ஜாக்கிரதையா இருங்க..
அப்பா அம்மா அடிச்சா இந்த நம்பருக்கு கால் பண்ணுன்னு அமெரிக்கால பள்ளிகூடத்துலயே சொல்லி தர்றாங்களாம்.

இன்னாபா ஊரு இது. பெத்த புள்ளய போட்டு அடிக்க அப்பன் ஆத்தாக்கு உரிம இல்லன்னு சொல்லிக்கிட்டு...

நீங்க இன்னா சொல்றீங்கோ..



.................................................................

அடிஜனல் ஸ்டோரி


நம்ப ஊர்ல கிராமத்துல ஒரு அப்பா புள்ள.. விவசாயிங்கோ..
அப்பாக்கு வயசு 65. புள்ளக்கி 40..
65 வயசு அப்பா கோவம் வந்து ஒரு நாள் 40 வயசு புள்ளய முதுகுல ஓங்கி அடிச்சாரு..

பையன் ஓன்னு அழ ஆரம்பிச்சிட்டான்..

அப்பாக்கு ஒண்ணும் புரியல..

இந்த புள்ளய நாம எவ்ளோ காலமா அடிக்கிறோம்... இவ்ளோ காலமா அழாத புள்ள இப்ப போயி இப்பிடி அயுவுதேன்னு..

கேட்டுட்டாரு.. ஏன்பா அடி பலமா பட்டுருச்சான்னு..

புள்ள சொன்னானாம்.. "இல்லபா.. இவ்ளோ நாளா நீங்க அடிச்சீங்கன்னா அடி பலமா வுயும்.. இன்னிக்கி நீங்க அடிச்சது வலிக்கவே இல்ல.. உங்களுக்கு வயசாயி கையில பலம் போயிடுச்சேன்னு நினைச்சு அயுவுறேன்"னு..

இது புள்ள.. இது பாசம்.. நம்ப ஊரு, நம்ப ஊருதான்.. கரீக்டா..

இந்தி காக்கா கத...

முதல்ல இது பாட்டி வட சுட்ட கத இல்லன்னு தெளிவா சொல்லிக்றேன்..

இது நான் சின்ன வயசுல கேட்ட கத...

தாத்தாவோ பாட்டியோ சொன்ன கத இல்ல..

ஒரு பெரியவரு மேட போட்டு மீட்டிங் போட்டு சொன்ன கத...

இந்த பெரியவருக்கு தெரிஞ்ச இன்னோரு பெரியவரு இருந்தாராம்.

அவருக்கு ஒரு பெரிய வருத்தமாம்..

அதாவது... நம்ப இந்தியாவுல இந்திய ராஸ்ட்ர பாஷா ன்னு சொல்லி நேசனல் லாங்குவேஜி ஆக்கிட்டாங்களாம்...

ஆனா தமில அப்படி ஆக்கலியாம்...

இதனால இவரு அவிங்க கிட்ட போயி..

ஏம்பா, தமிழுக்கு என்னாப்பா.. குறைச்ச.. அத ஏன் நீங்க நேசனல் லாங்குவேஜி ஆக்கலன்னு கேட்டாராம்...

அதுக்கு அவங்க சொன்னாங்களாம்.. பாருங்க பெரியவரே.. இந்தி எல்லா எட்துலயும் கீது..

தமிழ் தமிழ்நாட்ல மட்டும்தான் கீது.. அதனாலதான் நாங்க அத நேஷனல் லாங்குவேஜி ஆக்கல அப்படின்னு சொன்னாங்களாம்..

அதுக்கு இவரு பதிலுக்கு கேட்டாராம் பாரு ஒரு கேள்வி....

"அப்பிடின்னா எல்லா எடத்திலியும் இருக்குற காக்காவ தேசிய பறவய ஆக்க வேண்டியதுதான.. ஏம்பா நீங்க மயில தேசிய பறவ ஆக்குனீங்கன்னு "

எனக்கு அப்பிடியே புல்லரிச்சு போச்சு...
தட்னேன் பாரு கைய...

நம்ப சின்ன புத்திக்கு இந்த கத சரியா தப்பான்னு சொல்ல தெரியல..
ஆனா எப்போவுமே பெரிய மன்சங்க சொன்னா சரியதான் இருக்கும்..

நீங்க என்னா சொல்றீங்கோ....

ஹிந்தி ஒயிக.. எக்சாம் ஹால் அக்குறும்பு..

இது நான் ஒரு தபா ஹிந்தி எக்சாம் எயுதனப்ப நடந்த காமடி..

நம்ப ஹிஸ்டரில நடந்த இம்பார்டன்டான விஷயம்...
ஒன்ஸ் அப்பான் ய டைம்... இன் மத்யமா எக்சாம்....

நம்ப பேரு ஒண்ணா அரை பிளேடா இருக்கலாம், ஆனா நான் ஸ்ட்ரெயிட்டு பார்வார்டு...
காப்பி, பிட்டு எல்லாம் ஒளிச்சி வச்சி எயுத மாட்டேன்..
ஸ்ட்ரெயிட்டா டேபிள் மேல வச்சே எயுதுவேன்... (ஸ்ட்ரெயிட்டு பார்வர்டு.. ஹி.. ஹி).

இந்த இந்தில மத்யமாவ மட்டுமே மூணு தடவ எயுதியும் முடிக்க முடியாம போச்சி..

மேட்டருக்கு வருவோம்...

மூணாவது தடவய நான் எக்சாம் ஹால்ல உக்காந்து கொஸ்டினு பேப்பர பாக்க சொல்லதான்... எனக்கு ஞானோதயம் வந்திச்சு..
இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு இந்த இந்திய படிக்கணுமான்னு...

நான் தமிலன்..
ஹிந்தி ஒயிக..

இதுக்கு மேல நான் ஹிந்தி பரீட்சை எயுதற மாதிரி இல்லன்னு பேப்பர மடிச்சி உட்காந்துக்னேன்.

இந்த ஹிந்தி பரீட்ச கீதே இத அஞ்சாங் கிளாஸ் பையன்ல இருந்து அறுவது வயசு தாத்தா வரிக்கும் எயுதுவாங்கோ...

பக்கத்துல பார்த்தா ஒரு பையன் படு சீரியஸா எயுதுறான்.. பதிமூணு வயசு இருக்கும்.. பரவாயில்ல... பையன் நல்லாவே படிச்சி இருப்பான் போல கீதுன்னு பார்த்தா.. புடிச்சாரு பாரு சூப்பருவைசரு..

பையன் அட்டையில ஒரு ஃபுல் கட்டுரைய எயுதி கொண்டாந்துக்கிறான் போல...

சூப்பருவைசரு புட்சதும் பையன் உட்டாம் பாரு ஒரு பிட்டு "சார், இது இந்த பரீட்சைக்கு எயுதுனது இல்ல சார். பிராத்மிக் பரீட்சைக்கு எயுதுனது. " அப்படின்னு..

சூப்பர் வைசரு அட்டய வாங்கி புரட்டி பொரட்டி பாத்து முயிக்கிறாரு. அவருக்கு இந்தி தெரியாது போல.

பக்கத்ததுல இருந்த காலேஜ் பொண்ணு ஒண்ணு கிட்ட அட்டய கொடுத்து இது எந்த பரீட்சக்கானது சொல்லுன்னு குடுத்தாரு..

அட பேக்கு...
அந்த பொண்ணும் இது தான் சாக்குன்னு பட்சிச்சி, பட்சிச்சி, அஞ்சி நிமிஷம் பட்சிட்டு...
இது இந்த பரீட்சைது இல்லன்னு சொல்லுது...

இந்த மாங்காவும் அத நம்பி, அந்த பையன்கிட்டயே திருப்பி தர ஒரே காமடி...

அந்த பையன் வேற, என்ன பாத்து "பிட்டு ஏதாவது வேணுமா"ன்னு கேக்கறான்..

நோ, தாங்ஸ் தம்பின்னு சொல்லிக்னேன்.

இப்படியெல்லாம் இந்த பரீட்சய எயுதி நான் கியிக்க போறது ஒண்ணுமில்ல அப்படின்னு நமக்கு ஞானோதயம் வந்து ஒரு மணி நேரம் ஆச்சே...

என்ன அப்பவே ஒயுங்கா படிச்சு இருந்தா, ஹிந்தி படம் பாத்தா பிரியும்..
ஏதாவது ஹிந்தி பொண்ணுகிட்ட கடல போட முடியும்... இதுக்கு மேல இந்த இந்திய வச்சு நாம இன்னா பண்ண போறோம் சொல்லு..

குவார்ட்டர் இல்லாமல் நான் இல்லை

அமெரிக்கா நமக்கு புச்சுப்பா...

இங்க இறங்கனதும் நமக்கு ஒண்ணுமே பிரியலபா..

நாம இங்க வந்து இறங்கனதும்.. நம்ம ஃபிரண்ட கால் பண்ண வேண்டி இருந்திச்சி..

இங்க கீற பப்ளிக் போன பாத்தா அதுல 50 செண்ட் காயின் வேணும்னு எயுதி கீது..

நாம ரொம்ப இன்டலிஜன்ட இல்ல... 1 டாலருக்கு 100 செண்ட் அப்பிடின்னு நமக்கு தெரியாதா இன்னா...

நம்ம கிட்ட கீறதோ நோட்டுங்கதான்... சில்லற கூட 1 டாலர் 5 டாலர் நோட்டுதான்..

50 செண்ட் காயினுக்கு எங்க போறது...

அங்க இருந்த கடயில போயி 1 டாலர் நோட்ட நீட்டி இரண்டு 50 செண்ட் காயின் வேணும்னு கேட்டா.. 50 செண்ட் காயினே இல்லன்றான்...

சரி இந்த கடயிலதான் இல்லண்ணு இன்னொரு கடயில கேட்டா அவனும் இல்லன்றான்...

சரி போன்ல பார்த்தா வெளிநாட்டுக்கு பேச 1 டாலர் போட்டுகிறான்.
சரின்னு கடைக்கு போயி 1 டாலர் நோட்டு காகிதத்த கொடுத்து 1 டாலர் காயின வாங்கிக்குனு வந்துக்னேன்.

அத்த போட்டா 1 டாலர் காயினு மெசினுக்குள்ளாறயே போக மாட்டேங்குது.. நம்ம ஊருல பெரிய ஒரு ரூபா சின்ன ஒரு ரூபா இருக்குமே. அந்த மாறி பெரிய 1 டாலர் காயின கொட்துட்டானா இன்னா...

எவனயாவது கேட்கலாம்னாலும் இவங்க இங்லீஷ் நமக்கு பிரிய மாட்டேங்குது..

அரை மணி நேர அவஸ்தைக்கு பின்னால நம்ம ஊரு ஆளு மாறி ஒருத்தன பார்த்தனா... அப்பாடா சரின்னு ஓடி புடிச்சி அவன கேட்டா.. க்யான்னு திருப்பி கேக்கறான்..

சரி உடு... நம்ப இந்தியா காரனா இருந்தா போதும்... நம்ப இண்டியன் இங்லீஷ் பேசுனா போதும்னு, அவன கேட்டேன்...


அவன் நம்ப உலக மகா டவுட்ட கிளியர் பண்ணான். புண்யவான்.
இங்க 50 செண்ட் காயின்னு ஒண்ணு கிடையவே கிடையாது...
அமெரிக்கால குவார்ட்டருன்னா 25 செண்ட்.


மெசினு 50 செண்ட் கேட்டா இரண்டு குவார்ட்டரு போடனும்னு சொல்லி 1 டாலருக்கு நாலு குவார்ட்டரு குடுத்ததுக்கப்புறம்.. அந்த குவார்ட்டற போட்டு போன பேசி.. போன உசிரு திரும்பி வந்ததுடா சாமி...

இதனால இன்னா சொல்லிக்கிறன்னா, அமெரிக்கால போன்ல இருந்து, துணி தோய்க்கற மெசின்ல இருந்து எல்லாத்துக்கும் குவார்ட்டரு தேவப்படுது... குவார்ட்டரு உட்டாதான் எல்லாமே ஒர்க் ஆகுது...

அதனாலதான் சொல்லிக்கிறேன்... குவார்ட்டரு இல்லாம நான் இல்லை.

வரலாற்று சிறப்பு வாய்ந்த பிளேடு கதை...

ஒரு ஊர்ல ஒரு அப்பா இருந்தாரு.. அவருக்கு நாலு பசங்க..
அவங்க பேரு
பிளேடு,
பிளேடு பிளேடு,
பிளேடு பிளேடு பிளேடு,
பிளேடு பிளேடு பிளேடு பிளேடு.


அப்பா ஒரு நாள் இன்னா பண்ணாரு பெரிய பையன் பிளேடுவ கூப்டாரு...

"பிளேடு நைனாக்கு பிளேடு வோணும்.. வாங்கியாடா"ன்னாரு..பிளேடு கடைக்கு போனானா..
ரொம்ப நேரம் ஆச்சி.. பிளேடு வாங்க போன பிளேடு வரல..

பார்த்த நைனா இன்னா பண்ணாரு அடுத்த பையன் பிளேடு பிளேடு வை கூப்டாரு...

"பிளேடு பிளேடு, நான் பிளேடுவை கடைக்கு அனுப்பனேன்.. அவன் இன்னும் வரல.. நீ போய் பிளேடுக்கு இன்னாச்சி பாரு" அப்படின்னாரு...
பிளேடு பிளேடு கடைக்கு போனானா..

ரொம்ப நேரம் ஆச்சி.. பிளேடு வாங்க போன பிளேடு வரல.. பிளேடுவை தேடி போன பிளேடு பிளேடுவும் வரல..

பார்த்த நைனா இன்னா பண்ணாரு அடுத்த பையன் பிளேடு பிளேடு பிளேடுவை கூப்டாரு...


"பிளேடு பிளேடு பிளேடு, நான் பிளேடுவை கடைக்கு அனுப்பனேன்.. அவன் ரொம்ப நேரம் வரல.. சரின்னு நம்ப பிளேடு பிளேடுவை அனுப்பிச்சேன்... அவனும் வரல.... நீ போய் பிளேடு, பிளேடு பிளேடுக்கு இன்னாச்சி பாரு." அப்படின்னாரு...
பிளேடு பிளேடு பிளேடு கடைக்கு போனானா..

ரொம்ப நேரம் ஆச்சி.. பிளேடு வாங்க போன பிளேடு வரல.. பிளேடுவை தேடி போன பிளேடு பிளேடு அப்புறம் பிளேடு பிளேடு பிளேடுவும் வரல..

பார்த்த நைனா இன்னா பண்ணாரு அடுத்த பையன் பிளேடு பிளேடு பிளேடு பிளேடுவை கூப்டாரு...

"பிளேடு பிளேடு பிளேடு பிளேடு, நான் பிளேடுவை கடைக்கு அனுப்பனேன்.. அவன் ரொம்ப நேரம் வரல.. சரின்னு நம்ப பிளேடு பிளேடுவை அனுப்பிச்சேன்... அவனும் வரல.... சரின்னு நம்ப பிளேடு பிளேடு பிளேடுவையும் அனுப்பிச்சேன்... அவனும் வரல.... நீ போய் பிளேடு,பிளேடு பிளேடு, பிளேடு பிளேடு பிளேடுக்கு இன்னாச்சி பாரு." அப்படின்னாரு...
பிளேடு பிளேடு பிளேடு பிளேடு கடைக்கு போனானா..

ரொம்ப நேரம் ஆச்சி.. பிளேடு வாங்க போன பிளேடு வரல.. பிளேடுவை தேடி போன பிளேடு பிளேடு, பிளேடு பிளேடு பிளேடு அப்புறம் பிளேடு பிளேடு பிளேடு பிளேடுவும் வரல..

பொறுத்து பாத்த நைனா பொங்கியெழுந்து இந்த இந்த புள்ளங்கள பெத்ததுக்கு பிளேடுங்கள பெத்து இருக்கலாம்னு தலயில அடிச்சிக்குனு அவரே போய் பிளேடு வாங்கினு வந்துக்னாரு.

அப்பாலிகா இந்த பிளேடு ஃபேமிலி அவங்க ஃபேமிலி பாட்டை பாடி ஒண்ணாயிட்டாங்க. அவ்ளோதான்பா கதை..

யாருப்பா அது கையில பிளேடோட உன்னை கீசிட்டுதான் மகனே மறுவேலன்னு கிளம்பி வர்றது...

இதப்பாருங்க இது ஒரு ஃபேமிலி ஸ்டோரி.. நாளிக்கே தமில் சினிமால நம்ம வடிவேலு நட்சார்னா நீங்க உயுந்து உயுந்து சிரிப்பீங்கோ...

அதனால இந்த கதய லைட்டா எட்துகோங்கோ..

கத கேட்ட எல்லாத்துக்கும் உங்க பொறுமய பாராட்டி ஒரு தாங்ஸ்.

மாவீரன் அரைபிளேடு

நம்மளுக்கு எவ்ளோ தெகிறியம் கீதுன்றது ஊருக்கே தெரிஞ்சதுப்பா..

நம்ப கிட்ட வாலாட்ட ஒருத்தருக்காவது தெகிறியம் கீதுன்றே..

வெளியே சொல்லிக்காம நமக்கும் உள்ளுக்குள்ள பயம் ஒண்ணு கீது...

எம்மாம் பெரிய ஆளா இருந்தாலும் எல்லார்க்கும் எதுக்காச்சும் பயம் இருக்கும்பா...

நம்பளுக்கு இந்த ஆவி... பாவி... இதுக்கல்லாம் பயம் கிடையாது...
(ஆவி அண்ணாச்சி, அம்மணி கேட்குதா)....

நம்பளுக்கு பயம் எல்லாம் எதுலடான்னா... இந்த கரப்பான் பூச்சி கீதே அதுங்கிட்டதான்....

எம்மாம் பெரிய ஆளு தம்மாம் பூச்சிக்கு பயப்பட்றதா...

இனி நமக்காச்சு இந்த கரப்புக்கு ஆச்சுன்னு ஒரு தபா பொங்கி எயுந்துட்டேன்...


ஹிட் டுன்னு ஒண்ணு கடயில விக்குதே அத வாங்கிக்குனு... கரப்பான் வேட்டைக்கு கிளம்பிட்டேன்...

கரப்பான வேட்டையாடு விளையாடு...


ஒரு செட்டப்பா ரெடியாயாச்சு.... மூஞ்சில ஒரு கர்ச்சீப்பு... நாம கரப்பான் வேட்டைக்கு இல்ல... எல்லா வேட்டைக்கும் இதே கெட்டப்புதான்..


ஆபரேஷன் கரப்பான் ஸ்டார்ட்டு...


தேடு... பிடி... மருந்த அடி...


இன்னாடாது.. நாம சும்மா இருக்க சொல்ல இங்க அங்க பறக்கற கரப்பான் நாம மருந்த கையில எடுத்ததும் இந்த ஆட்டம் காட்டுது..

அவ்ளோ ஈஜியா வுட்ருவோமா என்னா...

மூளய போட்டு திங்க் பண்ணதுல கரப்பான் பூச்சி மேலன்னு இல்ல எங்கல்லாம் கரப்பான் வருமோ அங்கல்லாம் மருந்து அடிக்க வேண்டியது தான்..

பெட் ரூம், சமயல் ரூம், பாத்து ரூம் எல்லாத்துலயும் அடிச்சாச்சி...

சுத்தி வந்து பார்த்தா ரெண்டு கரப்பான் மல்லாந்து கைய கால உதறுது...

ஹா.. ஹா.. எங்கிட்டியேவா... இப்ப பார்த்தியா....

இந்த சக்ஸஸை கொண்டாட வேணா...

ஓப்பன் தி பிரியாணி.... வாங்கிக்குனு வந்து வெச்ச பிரியாணி பொட்டலத்த காலி பண்ணிட்டு கவுந்து படுத்தா...

கனவு... கரப்பான் பூச்சியா தொறத்துது...
எயுந்திருக்க முடியல..

கஷ்டப்பட்டு கண்ண தொறக்கிறேன்..

கண்ணெதிர்க்கோ வெள்ள கோட்டு போட்ட கரப்பான் ஒண்ணு.. சே.. இல்லப்பா இது டாக்டரு...

"மிஸ்ட்ரு அரபிளேடு... நல்ல வேள உங்கள டைமுக்கு இங்க கொண்டாந்தாங்கோ.. பொழச்ச... ஏன் கரப்பான் பூச்சி மருந்து கலந்த பிரியாணி சாப்பிட்டு தற்கொல பண்ணிக்க பாத்த".....

அட பாவிகளா... கரப்பான துரத்தற ஆர்வத்துல ஒரு பாட்டிலு மருந்தயும் வீடு ஃபுல்லா தொளிச்சு... ஆர்வக் கோளாறுல பிரியாணி மேலயும் தொளிச்சு...
அதே பிரியாணிய சாப்புட்டு...

விளக்கமா சொல்லி ஒரு வழியா ரிலீஸ் ஆகி..

வீட்டுக்கு வந்தா...

வாங்க மாவீரரேன்னு வாசல்லேயே நிக்குது கரப்பான் ஒண்ணு...

கரப்பான் போச்சோ இல்லியோ.. கரப்பானோட பயம் நமக்கு பூட்சி.. இப்பல்லாம் கரப்பான பாத்தா நம்ம தோஸ்த்த பாக்கற ஃபீலிங்குதான்...

மாவீரர் கரப்பான் வாயுக....